Ik droomde dat het anders was

Ik droomde dat het anders was
Geen ijle stemmen van weleer
Hun gezang klonk nimmer meer
Alleen het ruisen van het gras

Vertrokken naar het oosten
Bleef ik hier eenzaam staan
En floot wat in mijn eentje
Besloot niet verder meer te gaan

Eenzaam, kil en onbewogen
Wist ik niet meer wat te doen
Iedereen was weggevlogen
Naar het nieuwe fris en groen

Rennend en spelend met zijn allen
Het land dat nog niet was vervallen
Springend in een grote plas
Ik droomde dat het anders was

Waar de hemel aarde werd

Dode vogel in het hoge gras
Waar eens zijn koninkrijk vol wormen was
Schone kunstvlieger van weleer
Spreidt zijn vleugels nimmer meer

Zijn laatste vlucht
Een enkele reis

Waar de hemel aarde werd

De zee

Aangetrokken door haar grillen
Reisde hij terug naar die plek
En zie, daar zijn de blauwe stormen
Die ingewikkelde mozaïeken vormen

In rust genietend van het kabbelen
Waar geen einde aan lijkt te komen
Een storm zwelt zachtjes aan
Tijd om in haar op te gaan

In hypnose door de zee
Ging hij immer met haar mee

Verwelkende schoonheid

Ach schone bloem
Ontvouw je nog eenmaal
Opdat wij
Voor de allerlaatste keer
Jouw kleurschakering
Mogen aanbidden

Sluit het licht
Voor eeuwig op
In je groenende blaadjes
Voordat het duister
Zijn intrede doet

Dag schone bloem
Genoten hebben wij
Van je schoonheid
Die nu verwelkt
Maar in onze ziel
Eeuwig zal groeien

Requiem

Roerloos
Drijvend door
Het gladde oppervlak

Serene stilte
Wordt verstoord
Door een plonzende kikker

Niemand
Zingt een requiem
Voor zijn langste reis

Het einde
Van de vijver
Komt snel naderbij
Voor de pas gestorven eend

Zijde

Ach, oude rups
Spin je draden
Tot een sprankelend
Zijden kledingstuk

Jij, vermoeide spin
Weef je web
Van dunne draden
Schitterend in het ochtendlicht

Afgescheiden substantie
Stolt in de open lucht
Wij vinden er voor ons

De mooiste doeleinden in terug

Vuurvliegje

Zwevend op de stille wind
Een zwak lichtspoor achtervolgt

Scherpe bochten naar link en rechts
Hij wil het zelf aanschouwen

Het is net
alsof hij
zijn eigen lichtspoor
Wil zien vervagen
Tijdens zijn vlucht

De blauwe storm

De blauwe storm
Met witte schuimkoppen
Kent geen genade

Hij beukt tegen de aarde aan
Alles verzwelgend
In vergetelheid

Restjes vindt men later terug
Die wijzen op
Een wederzijds treffen

Oorverdovend maar sereen
Genadeloos
De blauwe storm

De opwindvogel

Vreemd gekras klinkt uit de hoogte
Tussen bladeren bruin en groen
Maakt hij steeds weer dat geluid
Een geluid van nu en toen

Sinds de wereld is ontstaan
Heeft hij deze grote taak
Om het weer in gang te zetten
Daarom krast hij ook zo vaak

De opwindvogel
Windt de veren van de wereld op

Kleine onderzoeker

Vol bewondering onderzocht jij de tuin
Van vrouwenmantel tot cichorei
In jouw ogen een klein wonder
Geluidloos trekken de wolken voorbij

Serene stilte daalt op ons neer
Alles houdt zijn adem in
Kijkend met zijn grote ogen
Volgt hij nu een kleine spin

Van een afstand laat ik jou
Één worden met de natuur
Ik zie de mooiste bloem die zich ontvouwd
In jouw ogen een heilig vuur

Het contrast

Je voeten
In brandend zand
Zoekend naar verkoeling

Je voeten
In de koude zee
Omhuld door een wazige sluier

Je voeten
Visueel verdwenen
Kunnen daar niet eeuwig staan

Het contrast
Van verkoeling zoeken
Maar toch weer naar het brandend zand moeten gaan