Het donkere water dat mijn voeten kust

Het donkere water dat mijn voeten kust
En de geheimen meetrekt naar
Een oneindige diepte
Waar ze verzwolgen en
Vergeten worden

Alle sporen gewist
Door de niets ontziende
Handen van waternimfen
Die gillen als sirenes zo hoog
Je dieper meesleuren met hun zang

Langzaam zweef ik richting
Deze blauwe hemel
Waar mijn woorden
Slechts uit luchtbellen bestaan

Verloren partituur

Maanden verstreken
Doch verwonden ze nog steeds
De scherven van weleer

Bloed dat vloeit
Met een dunner wordende
Structuur van het vergeten

Een gekrompen hart
Droogt langzaam uit in de
Verzengende kilte van het niets

En ik......struin
Loop, vecht, ren, struikel
Over mijn misvormde gedachten

In mijn oren hoofd
Een onvolmaakte symfonie
Waarvan de partituur mythisch is

Een requiem wordt gespeeld
Door de engel van het lot

De kat die de morgen afwacht

Vertrouwd gekwetter
Groet de vroege ochtendzon
Het sluipen vangt aan

Vertrokken vlinders #2

De vlinders verdwenen
Maar de geuren bleven hangen
In een vacuüm van
Het verleden

Geuren zoet en wrang
Die onweerstaanbaar
Worden opgenomen door
De vroegste dauw

Tussen de struiken
Vervaag je in de grijze lucht
En spreid je vleugels
Ver van mij vandaan

De vlinders verdwenen
Samen met jou
En lieten mij achter
In een schimmig verleden

Vergeten verleden

Waar de schrille
Schreeuwen wegsterven
In het land van de
Rijzende zon
Dringen herinneringen
Geleidelijk binnen
In de zwarte kamers
Van het vergeten verleden

Waar ijzeren punten
Gedragen door de kempeitai
Geen weerstand
Ondervonden drongen
Ze binnen in het zachte
Omhulsel van wat
In een recent verleden
Ooit een leven was

Waar experimenten
Werden uitgevoerd
Boven nietsvermoedende
Boerendorpen en babylijkjes
Van verkrachtte vrouwen
Zich stapelden
Op de trappen van Nanking
Tot kunstmatige bergen

Waar het verleden
In het heden
Nog altijd niet bestaat

Schildering

Blauwer
Dan de lucht kan zijn
Schilderde hij zijn hemel

Verdwaalde bladeren
Keerden niet weder maar
Gingen voor anker op het doek

Geschilderde tranen
Vielen sporadisch uit
Het zich verspreidende wolkenveld

Het lege
Vulde zich met emotie
Vloeiend uit een versleten penseel

Een engel
Zag tot zijn genoegen
Hoe hij zijn inspiratie weer hervond

Ik droomde dat het anders was

Ik droomde dat het anders was
Geen ijle stemmen van weleer
Hun gezang klonk nimmer meer
Alleen het ruisen van het gras

Vertrokken naar het oosten
Bleef ik hier eenzaam staan
En floot wat in mijn eentje
Besloot niet verder meer te gaan

Eenzaam, kil en onbewogen
Wist ik niet meer wat te doen
Iedereen was weggevlogen
Naar het nieuwe fris en groen

Rennend en spelend met zijn allen
Het land dat nog niet was vervallen
Springend in een grote plas
Ik droomde dat het anders was

Waar de hemel aarde werd

Dode vogel in het hoge gras
Waar eens zijn koninkrijk vol wormen was
Schone kunstvlieger van weleer
Spreidt zijn vleugels nimmer meer

Zijn laatste vlucht
Een enkele reis

Waar de hemel aarde werd

Chaostheorie

Een plons
Een drup
Een cirkel in de vijver

Verstoorde rust
Trilt nog lang na
En verdwijnt dan in de diepte van het niets

Wenende engelen
Storten hun smart
Uit over dit serene tafereel

De drup
De plons
Chaos zonder blijvende gevolgen

Doch het water
Is nooit meer als voorheen

Opgroeien

Boeken werden vol geschreven
Met mythes, fabels en verhalen
Waar men voor eeuwig kon verdwalen

Zoekend naar een eeuwig leven
Een graal, een hoorn des overvloeds
Menig maal bitter, vaak iets zoets

Een proef moet worden vervuld
Vechtend tegen hordes draken
Die de schat weer zullen bewaken

Trekkend langs beenderen
Van honderden gevallen helden
Die hun fantasie niet konden bedwelmen

Het wellustig openen
Van de magische gouden bloem
Brengend rijkdom, faam en roem

De tocht die ieder ondergaat
Naar het einde van de tijd
Je eigen volwassenwordingstrijd