Zijn handen voor zijn oren
Lippen vormen
Een geluidloze schreeuw
Hij heeft zichzelf verloren
In de leemtes van de tijd
Struinend door zijn Labyrint
van gevoelens
Ontmoet hij vage klanken
Van weggestopte emoties
In een vorig leven
Geen toekomst ziet hij
Maar schaduwen uit
Een ver verleden
Die hem pijnigen
Als een foltering zo hard
De gang terug naar het heden
Is voor altijd afgesloten
Vriendschap sluiten moet hij
Nu voor eens en altijd
Met zijn angsten uit het verleden
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten