Vertrokken vlinders #2

De vlinders verdwenen
Maar de geuren bleven hangen
In een vacuüm van
Het verleden

Geuren zoet en wrang
Die onweerstaanbaar
Worden opgenomen door
De vroegste dauw

Tussen de struiken
Vervaag je in de grijze lucht
En spreid je vleugels
Ver van mij vandaan

De vlinders verdwenen
Samen met jou
En lieten mij achter
In een schimmig verleden

Vergeten verleden

Waar de schrille
Schreeuwen wegsterven
In het land van de
Rijzende zon
Dringen herinneringen
Geleidelijk binnen
In de zwarte kamers
Van het vergeten verleden

Waar ijzeren punten
Gedragen door de kempeitai
Geen weerstand
Ondervonden drongen
Ze binnen in het zachte
Omhulsel van wat
In een recent verleden
Ooit een leven was

Waar experimenten
Werden uitgevoerd
Boven nietsvermoedende
Boerendorpen en babylijkjes
Van verkrachtte vrouwen
Zich stapelden
Op de trappen van Nanking
Tot kunstmatige bergen

Waar het verleden
In het heden
Nog altijd niet bestaat

Schildering

Blauwer
Dan de lucht kan zijn
Schilderde hij zijn hemel

Verdwaalde bladeren
Keerden niet weder maar
Gingen voor anker op het doek

Geschilderde tranen
Vielen sporadisch uit
Het zich verspreidende wolkenveld

Het lege
Vulde zich met emotie
Vloeiend uit een versleten penseel

Een engel
Zag tot zijn genoegen
Hoe hij zijn inspiratie weer hervond

Ik droomde dat het anders was

Ik droomde dat het anders was
Geen ijle stemmen van weleer
Hun gezang klonk nimmer meer
Alleen het ruisen van het gras

Vertrokken naar het oosten
Bleef ik hier eenzaam staan
En floot wat in mijn eentje
Besloot niet verder meer te gaan

Eenzaam, kil en onbewogen
Wist ik niet meer wat te doen
Iedereen was weggevlogen
Naar het nieuwe fris en groen

Rennend en spelend met zijn allen
Het land dat nog niet was vervallen
Springend in een grote plas
Ik droomde dat het anders was

Waar de hemel aarde werd

Dode vogel in het hoge gras
Waar eens zijn koninkrijk vol wormen was
Schone kunstvlieger van weleer
Spreidt zijn vleugels nimmer meer

Zijn laatste vlucht
Een enkele reis

Waar de hemel aarde werd

Chaostheorie

Een plons
Een drup
Een cirkel in de vijver

Verstoorde rust
Trilt nog lang na
En verdwijnt dan in de diepte van het niets

Wenende engelen
Storten hun smart
Uit over dit serene tafereel

De drup
De plons
Chaos zonder blijvende gevolgen

Doch het water
Is nooit meer als voorheen

Opgroeien

Boeken werden vol geschreven
Met mythes, fabels en verhalen
Waar men voor eeuwig kon verdwalen

Zoekend naar een eeuwig leven
Een graal, een hoorn des overvloeds
Menig maal bitter, vaak iets zoets

Een proef moet worden vervuld
Vechtend tegen hordes draken
Die de schat weer zullen bewaken

Trekkend langs beenderen
Van honderden gevallen helden
Die hun fantasie niet konden bedwelmen

Het wellustig openen
Van de magische gouden bloem
Brengend rijkdom, faam en roem

De tocht die ieder ondergaat
Naar het einde van de tijd
Je eigen volwassenwordingstrijd

Vervuiling

Groene dieptes
Beschermen ons
Voor wat beneden
Op ons wacht

Een paar vinnen
Kaken groter
Dan wat van vissen
Wordt verwacht

Slijmerig kruipend
Over weggegooide troep
En vervuilde tonnen
Uit illegale fabrieken

Fluitend langs
De waterkant
Beseft men niet
Wat zich beneden vormt

Een leger mutaties
Wacht op het moment
Om de aarde

Te hervormen

Democratie? of toch maar niet...

Waarom is toch de vraag

Is vrijheid niet overal de norm

Maar volgt men een despoot

Die over waanzin droomt

Grote woorden en idealen

Spreken tot je hart

Democratie vaak de eenzaamheid

Dat mensen zo verwart

Rode banieren

En grote revoluties

Tegenover de saaiheid

Van een grijze democratie

Het is makkelijker te volgen

Dan zelf te bestaan

De zee

Aangetrokken door haar grillen
Reisde hij terug naar die plek
En zie, daar zijn de blauwe stormen
Die ingewikkelde mozaïeken vormen

In rust genietend van het kabbelen
Waar geen einde aan lijkt te komen
Een storm zwelt zachtjes aan
Tijd om in haar op te gaan

In hypnose door de zee
Ging hij immer met haar mee