Waar de hemel aarde werd

Dode vogel in het hoge gras
Waar eens zijn koninkrijk vol wormen was
Schone kunstvlieger van weleer
Spreidt zijn vleugels nimmer meer

Zijn laatste vlucht
Een enkele reis

Waar de hemel aarde werd

Chaostheorie

Een plons
Een drup
Een cirkel in de vijver

Verstoorde rust
Trilt nog lang na
En verdwijnt dan in de diepte van het niets

Wenende engelen
Storten hun smart
Uit over dit serene tafereel

De drup
De plons
Chaos zonder blijvende gevolgen

Doch het water
Is nooit meer als voorheen

Opgroeien

Boeken werden vol geschreven
Met mythes, fabels en verhalen
Waar men voor eeuwig kon verdwalen

Zoekend naar een eeuwig leven
Een graal, een hoorn des overvloeds
Menig maal bitter, vaak iets zoets

Een proef moet worden vervuld
Vechtend tegen hordes draken
Die de schat weer zullen bewaken

Trekkend langs beenderen
Van honderden gevallen helden
Die hun fantasie niet konden bedwelmen

Het wellustig openen
Van de magische gouden bloem
Brengend rijkdom, faam en roem

De tocht die ieder ondergaat
Naar het einde van de tijd
Je eigen volwassenwordingstrijd

Vervuiling

Groene dieptes
Beschermen ons
Voor wat beneden
Op ons wacht

Een paar vinnen
Kaken groter
Dan wat van vissen
Wordt verwacht

Slijmerig kruipend
Over weggegooide troep
En vervuilde tonnen
Uit illegale fabrieken

Fluitend langs
De waterkant
Beseft men niet
Wat zich beneden vormt

Een leger mutaties
Wacht op het moment
Om de aarde

Te hervormen

Democratie? of toch maar niet...

Waarom is toch de vraag

Is vrijheid niet overal de norm

Maar volgt men een despoot

Die over waanzin droomt

Grote woorden en idealen

Spreken tot je hart

Democratie vaak de eenzaamheid

Dat mensen zo verwart

Rode banieren

En grote revoluties

Tegenover de saaiheid

Van een grijze democratie

Het is makkelijker te volgen

Dan zelf te bestaan

De zee

Aangetrokken door haar grillen
Reisde hij terug naar die plek
En zie, daar zijn de blauwe stormen
Die ingewikkelde mozaïeken vormen

In rust genietend van het kabbelen
Waar geen einde aan lijkt te komen
Een storm zwelt zachtjes aan
Tijd om in haar op te gaan

In hypnose door de zee
Ging hij immer met haar mee

Mieren op oorlogspad

Haar handschrift
Was hard en kil
Frustratie sprak
Uit elke letter

De liefste woorden
Waren zelfs vervuld
Van een wijzende vinger
Op alle onrecht van de maatschappij

Woorden teder en schoon
Vervuld van paasie
Bereikten vol overgave
Het diepste van mijn ziel

Ik las haar brief
Vol zwarte vlekjes
Het deed mij denken
Aan mieren vertrokken op oorlogspad

Bedden en graven

Stenen bedden
Markeren de plek
Waar lang geleden
Mensen geprepareerd werden voor vertrek

Graven van aarde
Voorzien van stenen exterieur
Omsloten hun lichaam
Ontworpen door oudheidkundig ingenieur

Groene heuvels
Geven ons een indicatie
Over de plek van onheil
Van een vervlogen generatie

Stenen reuzen
Staan voor altijd stil
De buitenkant
Die niet ontbinden wil

Wakker worden

Droomde jij ook
Over die velden vol leven
Het gewapper van kleuren
Door de zachte kus
Van de ruisende wind

Liep jij al zwierend
Onder de grote reuzen
In de koele schaduw
Van het dichte groen
Met een glinstering van licht

Bleef je drijven
Op het bed gevormd
Door eb en vloed
Waar tedere schuimkoppen
Je lichaam zachtjes streelden

Werd jij wakker
Net als ik
En wilde je weer dromen
Omdat je daar
Vrolijk wakker werd?

Verwelkende schoonheid

Ach schone bloem
Ontvouw je nog eenmaal
Opdat wij
Voor de allerlaatste keer
Jouw kleurschakering
Mogen aanbidden

Sluit het licht
Voor eeuwig op
In je groenende blaadjes
Voordat het duister
Zijn intrede doet

Dag schone bloem
Genoten hebben wij
Van je schoonheid
Die nu verwelkt
Maar in onze ziel
Eeuwig zal groeien