Post Ante Quem

Die nacht dat je binnen vloog

En rustig op mijn vingers zat

Het gebeurde nimmer meer

Werkelijker werd de droom nimmer

Een gevoel dat onbeschrijfbaar is

Wetend dat je nooit meer

Van iemand anders zal kunnen houden

Doch niet kan blijven dwalen

In het labyrinth van het verleden

Je leven voortzet

En jezelf met elke dag

Een beetje meer verliest

Die nacht

Mijn post ante quem

Teken mijn ziel

Teken mijn ziel
Met oogpotloden
Die hun kleur onttrekken
Aan de immense diepte
Gevuld met
Mijmeringen en dromen
Teken mijn ziel
Die ik zelf
Lang geleden
En voor eeuwig
Ben verloren

Seizoensverandering

Stille aanbidding
Voor de kracht der seizoenen
Oorlog der kleuren

Nevelvingers

Waar zich ooit de velden uitstrekten
Met de kleuren van een bont palet
Ontstaat een nevel, grijs en star
Schoonheid onttrekkende zielenspinsel

Nevelvingers
Steeds dichterbij
Intense waanzin
Omhelsde je steeds meer

De marmeren poort naar
Het schaduwwoud
Uitnodigend en
Zonder vrees

Trad jij daar binnen
Op zoek naar...maar
Besef van verlies
Brachten kristallen tranen

Te laat mijn heroïsche
Heldendaden om nog
Eenmaal het licht te
Vangen in je ogen

De liefde van het hart
Verblindde jou niet meer
Deed je alleen nog staren
Naar een dieper wordende mist

En voor ik het had begrepen
Waren jouw sporen uitgewist

Ik droomde dat het anders was #2

Ik droomde dat het anders was
De wolken gleden traag voorbij
Wierpen schaduw op cichorei
Diep verborgen in het gras

Ze trokken naar het noorden
Trage stappen die weerklonken
Alleen de bajonetten blonken
In deze kille dodenmars

Sombere helmen diep gebogen
Wisten waar het einde lag
Wanneer de schrille schreeuwen stierven
In het duister van de dag

Ooit groen en vol van leven
Zonder alles op te moeten geven
Een kikker in een rode plas
Ik droomde dat het anders was

Het donkere water dat mijn voeten kust

Het donkere water dat mijn voeten kust
En de geheimen meetrekt naar
Een oneindige diepte
Waar ze verzwolgen en
Vergeten worden

Alle sporen gewist
Door de niets ontziende
Handen van waternimfen
Die gillen als sirenes zo hoog
Je dieper meesleuren met hun zang

Langzaam zweef ik richting
Deze blauwe hemel
Waar mijn woorden
Slechts uit luchtbellen bestaan

Verloren partituur

Maanden verstreken
Doch verwonden ze nog steeds
De scherven van weleer

Bloed dat vloeit
Met een dunner wordende
Structuur van het vergeten

Een gekrompen hart
Droogt langzaam uit in de
Verzengende kilte van het niets

En ik......struin
Loop, vecht, ren, struikel
Over mijn misvormde gedachten

In mijn oren hoofd
Een onvolmaakte symfonie
Waarvan de partituur mythisch is

Een requiem wordt gespeeld
Door de engel van het lot

De kat die de morgen afwacht

Vertrouwd gekwetter
Groet de vroege ochtendzon
Het sluipen vangt aan

Vertrokken vlinders #2

De vlinders verdwenen
Maar de geuren bleven hangen
In een vacuüm van
Het verleden

Geuren zoet en wrang
Die onweerstaanbaar
Worden opgenomen door
De vroegste dauw

Tussen de struiken
Vervaag je in de grijze lucht
En spreid je vleugels
Ver van mij vandaan

De vlinders verdwenen
Samen met jou
En lieten mij achter
In een schimmig verleden

Vergeten verleden

Waar de schrille
Schreeuwen wegsterven
In het land van de
Rijzende zon
Dringen herinneringen
Geleidelijk binnen
In de zwarte kamers
Van het vergeten verleden

Waar ijzeren punten
Gedragen door de kempeitai
Geen weerstand
Ondervonden drongen
Ze binnen in het zachte
Omhulsel van wat
In een recent verleden
Ooit een leven was

Waar experimenten
Werden uitgevoerd
Boven nietsvermoedende
Boerendorpen en babylijkjes
Van verkrachtte vrouwen
Zich stapelden
Op de trappen van Nanking
Tot kunstmatige bergen

Waar het verleden
In het heden
Nog altijd niet bestaat

Schildering

Blauwer
Dan de lucht kan zijn
Schilderde hij zijn hemel

Verdwaalde bladeren
Keerden niet weder maar
Gingen voor anker op het doek

Geschilderde tranen
Vielen sporadisch uit
Het zich verspreidende wolkenveld

Het lege
Vulde zich met emotie
Vloeiend uit een versleten penseel

Een engel
Zag tot zijn genoegen
Hoe hij zijn inspiratie weer hervond

Ik droomde dat het anders was

Ik droomde dat het anders was
Geen ijle stemmen van weleer
Hun gezang klonk nimmer meer
Alleen het ruisen van het gras

Vertrokken naar het oosten
Bleef ik hier eenzaam staan
En floot wat in mijn eentje
Besloot niet verder meer te gaan

Eenzaam, kil en onbewogen
Wist ik niet meer wat te doen
Iedereen was weggevlogen
Naar het nieuwe fris en groen

Rennend en spelend met zijn allen
Het land dat nog niet was vervallen
Springend in een grote plas
Ik droomde dat het anders was

Waar de hemel aarde werd

Dode vogel in het hoge gras
Waar eens zijn koninkrijk vol wormen was
Schone kunstvlieger van weleer
Spreidt zijn vleugels nimmer meer

Zijn laatste vlucht
Een enkele reis

Waar de hemel aarde werd

Chaostheorie

Een plons
Een drup
Een cirkel in de vijver

Verstoorde rust
Trilt nog lang na
En verdwijnt dan in de diepte van het niets

Wenende engelen
Storten hun smart
Uit over dit serene tafereel

De drup
De plons
Chaos zonder blijvende gevolgen

Doch het water
Is nooit meer als voorheen

Opgroeien

Boeken werden vol geschreven
Met mythes, fabels en verhalen
Waar men voor eeuwig kon verdwalen

Zoekend naar een eeuwig leven
Een graal, een hoorn des overvloeds
Menig maal bitter, vaak iets zoets

Een proef moet worden vervuld
Vechtend tegen hordes draken
Die de schat weer zullen bewaken

Trekkend langs beenderen
Van honderden gevallen helden
Die hun fantasie niet konden bedwelmen

Het wellustig openen
Van de magische gouden bloem
Brengend rijkdom, faam en roem

De tocht die ieder ondergaat
Naar het einde van de tijd
Je eigen volwassenwordingstrijd

Vervuiling

Groene dieptes
Beschermen ons
Voor wat beneden
Op ons wacht

Een paar vinnen
Kaken groter
Dan wat van vissen
Wordt verwacht

Slijmerig kruipend
Over weggegooide troep
En vervuilde tonnen
Uit illegale fabrieken

Fluitend langs
De waterkant
Beseft men niet
Wat zich beneden vormt

Een leger mutaties
Wacht op het moment
Om de aarde

Te hervormen

Democratie? of toch maar niet...

Waarom is toch de vraag

Is vrijheid niet overal de norm

Maar volgt men een despoot

Die over waanzin droomt

Grote woorden en idealen

Spreken tot je hart

Democratie vaak de eenzaamheid

Dat mensen zo verwart

Rode banieren

En grote revoluties

Tegenover de saaiheid

Van een grijze democratie

Het is makkelijker te volgen

Dan zelf te bestaan

De zee

Aangetrokken door haar grillen
Reisde hij terug naar die plek
En zie, daar zijn de blauwe stormen
Die ingewikkelde mozaïeken vormen

In rust genietend van het kabbelen
Waar geen einde aan lijkt te komen
Een storm zwelt zachtjes aan
Tijd om in haar op te gaan

In hypnose door de zee
Ging hij immer met haar mee

Mieren op oorlogspad

Haar handschrift
Was hard en kil
Frustratie sprak
Uit elke letter

De liefste woorden
Waren zelfs vervuld
Van een wijzende vinger
Op alle onrecht van de maatschappij

Woorden teder en schoon
Vervuld van paasie
Bereikten vol overgave
Het diepste van mijn ziel

Ik las haar brief
Vol zwarte vlekjes
Het deed mij denken
Aan mieren vertrokken op oorlogspad

Bedden en graven

Stenen bedden
Markeren de plek
Waar lang geleden
Mensen geprepareerd werden voor vertrek

Graven van aarde
Voorzien van stenen exterieur
Omsloten hun lichaam
Ontworpen door oudheidkundig ingenieur

Groene heuvels
Geven ons een indicatie
Over de plek van onheil
Van een vervlogen generatie

Stenen reuzen
Staan voor altijd stil
De buitenkant
Die niet ontbinden wil